အလှူပေးသောကျီးကန်း

အလှူပေးသောကျီးကန်း

ပထမကမ္ဘာဦးခေတ်၊ သမ္မာဒေဝနတ်မင်းကြီးများ စိုးစံနေထိုင်တော်မူကြစဉ်အခါက၊ သာသနာတော်ထွန်းကားရန် အလှမ်းဝေးလှသေးသော ကာလ၌ ဖြစ်၏။ ထိုအခါက သတ္တဝါတို့သည် မိမိတို့၏ သဘာဝအတိုင်း လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ တန်ခိုးကြီးမားစွာဖြင့် ကျင်လည်ကျက်စားနေကြသည်။ အလှူဒါန၏ အကျိုးတရားကို မသိရှိ၊ သနားကရုဏာစိတ်ကား နည်းပါးလှ၏။

သမ္ဗုဒ္ဓေ မြတ်စွာဘုရားရှင် ပွင့်တော်မမူမီ ရှေးက၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် ကျီးကန်းတစ်ကောင် ဖြစ်တော်မူအံ့။ ကျီးကန်းတို့၏ သဘာဝကား အလွန်အမင်း လောဘကြီးလှ၏။ မိမိရထားသော အစာကို အခြားကျီးကန်းများ မသိမ်းပိုက်ရလေအောင် ခဲခဲခဲခဲ စောင့်ရှောက်တတ်၏။ သို့သော် ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား ထိုကျီးကန်းအပေါင်းတို့နှင့် မတူ။ မိမိ၏ အလွန်အမင်း အလှူတရားကို အားထုတ်တော်မူသော သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။

တစ်နေ့သော် ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းသည် မိုးအုံ့အုံ့ ရှိနေသော မိုးဦးကာလတွင်၊ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မိုးစက်ကလေးများကို ငေးစိုက်ကြည့်လျက် နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး စိုစွတ်လာလေသည်။ လေတိုက်ခတ်လာတိုင်း သစ်ပင်ရွက်တို့သည် ကနောင်းကနင်း လှုပ်ခတ်ကုန်၏။ ထိုအချိန်တွင်၊ အလွန်တရာဆာလောင်နေသော ကျီးကန်းကလေးတစ်ကောင်သည် မိုးစက်များကြောင့် ပျံသန်းနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ၊ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အောက်ပိုင်းတွင် ခွေခွေလေးငုတ်တုတ်ထိုင်နေရှာသည်။ ၎င်း၏ အမွေးအတောင်များမှာ မိုးရေစက်များကြောင့် စိုရွှဲလျက်၊ ကိုယ်လေးမှာ တုန်ရီနေ၏။

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား မြင်တော်မူလျှင်၊ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပိုင်ဆိုင်သော အစာဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိ။ သို့သော်လည်း၊ ထိုကလေး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်တော်မူလျှင်၊ ကရုဏာစိတ်တော် ထက်သန်လာလေသည်။ မိမိမှာ အစာမရှိသော်လည်း၊ အခြားနေရာမှ အစာရှာဖွေ၍ လှူဒါန်းရန် စိတ်ကူးတော်မူ၏။

ထိုအချိန်တွင်၊ အဝေးတစ်နေရာမှ ကျီးကန်းတစ်အုပ်သည် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ကျီးကန်းကြီးတစ်ကောင်နှင့် အတူ၊ အစားအစာ ရှာဖွေနေကြသည်။ ထိုကျီးကန်းအုပ်ကား အလွန်အမင်း လောဘကြီးလှ၏။ ရသမျှကို အကုန်သိမ်းပိုက်၍၊ အချင်းချင်း ခွဲဝေစားသောက်ခြင်း မရှိ။ မိမိအချင်းချင်းပင် ရန်ဖြစ်ကြ၊ တိုက်ခိုက်ကြ မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိ၏။

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား ထိုကျီးကန်းအုပ်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ နည်းလမ်းတစ်ပါးကို စဉ်းစားတော်မူ၏။ မိမိကိုယ်တိုင်မှာ အစာမရှိသော်လည်း၊ အခြားကျီးကန်းတို့၏ အစာကို တောင်းယူ၍၊ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော ကျီးကန်းကလေးအား လှူဒါန်းရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းသည် မိုးစက်များကြားမှ ပျံသန်း၍၊ ထိုကျီးကန်းအုပ်သို့ ချဉ်းကပ်လေသည်။ ကျီးကန်းအုပ်ခေါင်းဆောင် ကျီးကန်းကြီးက ဘုရားအလောင်းတော်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်၏။

“ဟေ့! မင်း ဘယ်ကလာသလဲ။ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ အစာတွေကို လာခိုးဖို့လား။” ကျီးကန်းအုပ်ခေါင်းဆောင်က အော်ဟစ်၏။

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား မကြောက်မရွံ့၊ လေးစားစွာဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်တော်မူ၏။

“အရှင် ကျီးကန်းအုပ်ခေါင်းဆောင်နှင့်တကွ အပေါင်းအဖော်များခင်ဗျား၊ ကျွန်တော်မျိုးကား မည်သူ့အစာကိုမျှ လာခိုးခြင်းမဟုတ်။ ကျွန်တော်မျိုးကား မိုးစက်များကြောင့် ဆာလောင်နေသော ကျီးကန်းကလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်ရ၍၊ သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် အစာကို ကူညီရှာဖွေရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။ အရှင်တို့မှာ အစာအများအပြား ရှိပါလျက်၊ အနည်းငယ်မျှ ကူညီပါရန် တောင်းပန်ပါ၏။”

ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ ကျီးကန်းအုပ်ခေါင်းဆောင်သည် ပြုံးရယ်၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင်ကား မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကဲ့ရဲ့ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ဟား! ဟား! ဟား! သနားကရုဏာစိတ်တဲ့လား။ မင်းစကားကို မင်းကိုယ်တိုင် ယုံလား။ ငါတို့ကျီးကန်းတွေမှာ သနားကရုဏာဆိုတာ မရှိဘူး။ လောဘနဲ့ ဝါသနာပါပဲ။ ဟိုကလေးကို သေရင် သေပါစေ။ ငါတို့ရဲ့ အစာကိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးနိုင်ဘူး။”

ကျီးကန်းအုပ်ခေါင်းဆောင်၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ ကျီးကန်းအပေါင်းတို့သည် ဝိုင်းအုံလာ၍၊ ဘုရားအလောင်းတော်ကို ကဲ့ရဲ့ ရှုတ်ချကြကုန်၏။

“အေး! ငါတို့ရဲ့ အစာကို လာတောင်းတာပဲ။ မင်းကျီးကန်းမင်းက မင်းကို ဘယ်သူထင်နေလဲ။ ငါတို့ကတော့ အစာတစ်စက်ကိုတောင် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“သွား! သွား! သွား! ဒီမှာ ဘာမှမရဘူး။”

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား ထိုသို့ အငြင်းအခုန်ပြုလုပ်ကြသည်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ စိတ်မပျက်။ မိမိ၏ သဒ္ဓါတရားကား ခိုင်မြဲလှ၏။ ထိုကျီးကန်းအုပ်ကား အလွန်အမင်း လောဘကြီးလှသော်လည်း၊ အနည်းငယ်မျှ သနားကရုဏာစိတ် ရှိနိုင်သေးသည်ဟု ယူဆတော်မူ၏။

ထိုအချိန်တွင်၊ အဝေးတစ်နေရာမှ ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် သူ၏ အစာများကို အုပ်စုမခွဲ၊ တစ်ကိုယ်တည်း စားသောက်နေ၏။ ထိုကျီးကန်းကား ကျီးကန်းအုပ်နှင့် မတူ။ အနည်းငယ်မျှ သနားကရုဏာစိတ် ရှိသူဖြစ်၏။ ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းသည် ထိုကျီးကန်းကို မြင်တော်မူလျှင်၊ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်း၍ ချဉ်းကပ်လေသည်။

ထိုကျီးကန်းကား ဘုရားအလောင်းတော်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်၏။

“မင်း ဘယ်ကလာသလဲ။ ငါ့အစာကို လာခိုးတာလား။”

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား အေးဆေးစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားတော်မူ၏။

“အရှင် ကျီးကန်းအပေါင်းအဖော်ခင်ဗျား၊ ကျွန်တော်မျိုးကား မည်သူ့အစာကိုမျှ လာခိုးခြင်းမဟုတ်။ ကျွန်တော်မျိုးကား ဆာလောင်နေသော ကျီးကန်းကလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်ရ၍၊ သနားကရုဏာစိတ်ဖြင့် အစာကို ကူညီရှာဖွေရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။ အရှင်မှာ အစာအနည်းငယ် ရှိပါလျက်၊ အနည်းငယ်မျှ ကူညီပါရန် တောင်းပန်ပါ၏။”

ထိုစကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ ထိုကျီးကန်းကား အနည်းငယ် စဉ်းစား၏။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် သနားကရုဏာစိတ်နှင့် ယှဉ်တွဲလျက်၊ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဟန်တူ၏။

“အင်း... ငါ့မှာလည်း အစာအများကြီး မရှိပါဘူး။ ဒီကလေးက သနားဖို့ ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် ငါ့အစာကိုလည်း ငါ့ကလေးတွေအတွက် သိမ်းထားရဦးမယ်။”

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား ထိုသို့ ပြောတော်မူလျှင်၊ အနည်းငယ်မျှ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာ၏။

“အရှင်၊ အရှင် အနည်းငယ်မျှ ကူညီပါကလည်း ကျွန်တော်မျိုး ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ အနည်းငယ်မျှသော အစာသည်ပင် ထိုကလေးအတွက် အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ပါ၏။”

ထိုအခါ ထိုကျီးကန်းကား မိမိ၏ အစာအပုံမှ အနည်းငယ်မျှသော အစာကို နှုတ်ယူ၍၊ ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းအား ပေးအပ်လေသည်။

“အသင့်ယူပါ... ဒါကလေးအတွက်။ ငါ့မှာလည်း အများကြီး မရှိလို့ပါ။”

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား ထိုအစာကို ရရှိတော်မူလျှင်၊ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တော်မူ၏။ မိမိ၏ ကရုဏာစိတ်နှင့် ကြိုးစားမှု၏ အကျိုးကို မြင်တော်မူ၏။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါ၏ အရှင်။ အရှင်၏ ကရုဏာစိတ်ကား မြတ်နိုးထိုက်လှ၏။”

ထိုနောက် ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား ထိုအစာကို ယူဆောင်၍၊ မိုးစက်များကြားမှ ပျံသန်းလျက်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော ကျီးကန်းကလေးထံသို့ ချဉ်းကပ်လေသည်။ ကျီးကန်းကလေးကား ယခင်ထက်ပင် ပို၍ ပင်ပန်းဆင်းရဲနေဟန်တူ၏။

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား ထိုအစာကို ကျီးကန်းကလေး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချပေးတော်မူ၏။ ကျီးကန်းကလေးကား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် အစာကို စားသောက်လေသည်။ အစာကို စားသောက်ပြီးနောက်၊ ၎င်း၏ ကိုယ်လေးမှာ အားအင် ပြန်လည် ရရှိလာလေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးကြီး ကျီးကန်းရဲ့။ အဘိုးကြီးသာ မရှိရင် ကျွန်တော် သေမှာပဲ။”

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား ကျီးကန်းကလေး၏ စကားကို ကြားတော်မူလျှင်၊ စိတ်တော်အေးချမ်း သာယာတော်မူ၏။ မိမိ၏ အလှူဒါနကြောင့် အသက်တစ်ပါး ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်ကို ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

ထိုအချိန်တွင်၊ မိုးသည် ရပ်တန့်သွား၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လာလေသည်။ နေရောင်ခြည် ကလေးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအချိန်တွင်၊ အဝေးတစ်နေရာမှ ကျီးကန်းအုပ်သည် အစာကို အများအပြား ရရှိခဲ့သော်လည်း၊ အချင်းချင်း အလွန်အမင်း ရန်ခိုက်ကြ၍၊ အနည်းငယ်မျှသော အစာကိုပင် မစားရဘဲ ပြန်သွားကြရသည်။ ၎င်းတို့၏ လောဘကား ၎င်းတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ဖျက်ဆီးလိုက်လေသည်။

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တော်မူလျှင်၊ အလှူဒါန၏ အကျိုးတရားနှင့် လောဘ၏ အပြစ်ကို နားလည်တော်မူ၏။ မိမိကား အနည်းငယ်မျှသော အစာကိုပင် အလှူပေးခဲ့သော်လည်း၊ ကရုဏာစိတ်နှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ရရှိခဲ့၏။

ထိုနေ့မှစ၍၊ ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းကား အလှူဒါနကို အားထုတ်တော်မူခြင်းကို မရပ်တန့်။ မိမိ၏ သဒ္ဓါတရားနှင့် ကရုဏာစိတ်ကို အမြဲတစေ ထားရှိတော်မူ၏။

မှန်ကန်သောတရား

အလှူဒါန ပြုလုပ်ခြင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ပီတိဖြစ်စေသည်။ အခြားသူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကူညီခြင်းသည် မိမိ၏ ဘဝကို ပိုမိုအဓိပ္ပါယ်ရှိစေသည်။ လောဘသည် မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။

ဘုရားအလောင်းတော်၏ ပါရမီ

ဘုရားအလောင်းတော် ကျီးကန်းသည် ဤဇာတ်တော်တွင် 'ဒါနပါရမီ' နှင့် 'မေတ္တာပါရမီ' ကို ကြီးမားစွာ ဖြည့်ကျင့်တော်မူခဲ့သည်။ မိမိ၏ အနည်းငယ်မျှသော အစာကိုပင် အလှူပေးခြင်းဖြင့် သနားကရုဏာစိတ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။